Zo’n tien jaar terug heb ik in mijn eentje een aantal maanden met mijn backpack door Azië gereisd. Ik heb een grote diepe liefde voor olifanten. Ik vind het magische beesten. Groot, sterk, gevoelig, zorgen voor elkaar, slim, intuïtief. Toen ik nog vloog voor KLM en af en toe in Afrika op safari ging, mocht ik ze van dichtbij in levende leve aanschouwen. In het wild. In hun eigen omgeving. Met hun eigen kudde. Magisch.

Come to papa lekker chick

We zijn ook nog wel eens achterna gezeten door Hercules. Een grote geile bronstige stier met de kolder in zijn hoofd op zoek naar een lekkere Olifantchick om flink op los te gaan. Zelfs de meest zachtaardige mannetjesolifant verandert in een agressieve stier wanneer hij bronstig is. Alles en iedereen die op zijn pad komt, wordt omver gebulldozerd. Dat is ook wat hij met onze auto probeerde te doen. We hebben nog nooit zo hard achteruit gereden op een zandpaadje. En stiekem zag ik mezelf al gespitst op een van Hercules zijn slacht tanden op het 20 uur journaal verschijnend roepend om mijn moeder. Gelukkig wisten we net op tijd te ontkomen aan deze ‘force of nature’.

Een groene oase

Tijdens mijn backpackavontuur kwam ik een dagje helpen bij Elephant Nature Park in Chiang Mai Thailand. Een prachtig mooie groene oase en opvang voor getraumatiseerde gewonde olifanten. Het is opgezet door een lieve bijzondere Thaise dame, genaamd Lek. Ieniemie klein van formaat. Maar met een megagrote missie, een zo mogelijk nog grotere liefde voor olifanten, maar ook voor haar volk. Dus probeert ze mensen te onderwijzen en ook andere vormen van inkomen te bedenken. En deze geweldige dieren te helpen.

Dwars door je ziel

Deze beelden zag ik daar ook. Vaak weten mensen niet wat er vooraf gaat aan die leuke toeristische uitjes. Zoals rijden op de rug van een olifant. Een olifant is een wild dier. Dus rijden op zijn of haar gaat niet van nature. Om het dier ‘geschikt’ te maken voor de toeristische attractie, wordt zijn ziel letterlijk gebroken. Door wekenlange zware mishandelingen van het jonge dier. Net zo lang totdat zijn of haar ziel geknakt is. De beelden gingen dwars door mijn ziel. Maar ook andere schijnbaar onschuldige attracties. Net zoals op de foto gaan met een tijger is Afrika. Of zoals wij als klein kindje op de foto gingen met een chimpansee op de boulevard in Spanje. We zijn vaak onbewust. En het lijkt zo schattig. Maar helaas kan het gewoon niet zonder dat het dier daarvoor een hoge ondraaglijke prijs moet betalen. Ik weet dat je de beelden liever niet ziet. Maar als je ze ziet, dan voel je in je hart een heftige pijn. Ik begrijp het. Dat wil je liever niet. Maar ik kan je verzekeren. Het maakt je ook een bewuster mens en toerist. En de volgende keer als je familie, vrienden of collega’s enthousiast vertellen over hun aankomende reis naar bv. Thailand of Bali, dan kun je ze vanuit je hart inspireren om juist niet op de rug van die olifant te klimmen voor een leuke uitje.
 
Nu de grenzen weer een beetje open gaan. En we misschien weer ergens een keer op vakantie gaan. Doe je ook mee? Aan een beetje meer liefde voor mens, dier en natuur. Laten we iedere keer iets meer met liefdevolle aandacht genieten van bewust toerisme.